Þórdís Guðmundsdóttir | miðvikudagurinn 27. ágúst 2008

Ísafjörður

Ísafjörður
Ísafjörður
« 1 af 12 »
Ísafjörður, fallegur bær milli fallegra og stórkostlegra fjalla sem verndar mann oft fyrir vondum veðrum. Hér er líka oft logn svo um er talað Ísafjarðarlognið!!
Þetta er minn fæðingarbær og hér hef ég verið næstum alla mína ævi. Í hlíðinni fyrir ofan bærinn Litlurð og Stórurð voru mín leiksvæði í æsku. Fyrir utan það þegar maður stalst niður í fjöru. Þarna var gott að alst upp fá hús og lítill gróður. Nú er húsið sem ég fæddist í á kafi í trjám svo það er vont að taka af því mynd en það er Engjavegur 24. Þá var Engjavegurinn lokaður hjá Hreinshúsi og ef maður vildi heimsækja ömmu á Urðarveginum þá þurfti maður að fara niðður hjá Hertu húsi til að komast niður á Seljandsveg og svo úteftir og svo fór maður upp hjá Dægradvöl hús sem stóð þar lengi fallegt hús en var rifið fyrir mörgum árum síðan, eins var með Ömmuhús það stóð á horni Urðavegar og Engjavegar núna en var rifið líklega í kringum 1989 eða þegar amma fór á Hlíf II.
Engjavegurinn var líka efsta gatan í bænum, en fyrir ofan var sveitabærinn Hraunprýði, þar voru kindur og tún allt í kring.
Það var stundum erfitt að komast í skólann þegar maður var að byrja 6, 7 ára gömul og labba alla snjóskaflana upp í klof þegar mikill snjór var. Svo þegar maður var eldri þá þurfti maður líka að hlaupa heim í mat í hádeginu og aftur í skólann á klukkutíma, ekki skrítið að maður var grannur í þá daga. Alltaf hlaupandi til að koma ekki of seint.
En Ísafjörður á enn eftir eitthvað af sínum gömlu húsum og hér er fallegasti miðbær á Íslandi. Silfurtorgið gamli prófessorinn er farinn og hefði nú verið flott að hafa hann þar ennþá. Þar er yfirleitt alltaf fólk á góðum dögum börn að leik og fólk að rabba saman.
Ég skrapp upp á Dal á sunnudaginn (Seljalandsdal) en það var alltaf talað um að fara uppá Dal. Ég varð eiginlega sorgmædd að sjá bæði hvað skálinn er orðinn þreyttur og að ekki megi vera þar á svigskíðum lengur, en þetta er nú einn af þeim stöðum sem ól mann upp, alltf á skíðum. Þetta var og er alveg yndislegur staður, það eru mér víst margir sammála um. Fínar og góðar brekkur. Svo þegar lyftan kom þá sveif maður bara að þurfa ekki að labba upp úff þetta var alveg draumur.
Margar eru minningarnar frá þessum gömlu og góðu dögum og gæti maður skrifað margar síður um öll uppátækin og skemmtanirnar. Ísafjörður er og verður alltaf skemmtilegur og fallegur bær fullur af lífi og góðum sálum.
Hafið alltaf góða daga kæru Ísfirðingar.
Nú fer að stittast í vetrardvölina á Spáni í Mudamiento, ég skrifa þaðan í vetur. Í sól og sumaryl.
#1

Svenni bróðir, þriðjudagur 02 september kl: 22:30

Hæ. Skrif þín minna mig á ógurlega snjóskafla á Engjaveginum og þegar maður var að hlaupa yfir túnið frá Hreinshúsi yfir á Urðarveg. Það er þegar maður nennti ekki niður á Seljalandsveg. Svo man ég þegar Siggi frændi og Kitti á ýtunni lögðu veginn yfir túnið. Það var sko samgöngubót í lagi. Þegar ég sá myndina af Sundhöllinni þá fannst mér eins og vantaði styttuna af sundmanninum. Er hún kannski ónýt. Fallegar myndir hjá þér úr bænum.
Kveðja og bið að heilsa, Svenni

#2

halla, miðvikudagur 03 september kl: 17:55

Styttan af sundmanninum var færð inn í áhaldahús þegar það þurfti að drena helming sundhallarinnar vegna þess að félagsmiðstöðin var færð í kjallarann. Sundkonan stendur þarna alein og nefbrotin, það stendur til að færa hana líka í hús og laga þær.

#3

Sigrún Sig og co. í Trondheim Norge, mánudagur 08 september kl: 21:00

Hæ hæ, datt í hug að kíkja á síðuna og datt bara inn í þennan draumaheim sem þú lýsir þarna, maður fær svona netta heimþrá þegar maður les þetta og ekki laust við smá söknuð eftir þeim sem bjuggu þarna, mjög svo ljúfar minningar að alast upp eins og þú segir, mjög falleg lýsing hjá þér Þórdís mín, kærar kveðjur frá Trondheim í Norge, Sigrún Sigga Boga og fjölsk.

#4

Marta, þriðjudagur 09 september kl: 20:48

Já skemmtileg færsla, gaman að svona minningarbrotum fyrir okkur yngri. Hefur ótrúlega margt breyst á þessum stutta tíma.

Skrifaðu athugasemd: