Í dag, hlaupársdagur, eru nákvæmlega 32 ár síðan ég fótbrotnaði illa í hálku í Fjarðarstrætinu á Ísafirði og átti í því alveg fram á sumar að ég haltraði umborð í M/S Úðafoss til afleysingar sem vélstjóri. Þetta var sem sagt 1976 á fyrsta ári mín sem kennari við Iðnskóla Ísafjarðar.
Ég fór með lífshættulega Navara bifreiðina í stillingu á loftpúða í morgun og vonandi er hann ekki lengur eins lífshættulegur. Eftir vinnu ók ég niður að gömlu toppstöð Landsvirkjunar í Elliðaárdal og skildi bílinn eftir þar og labbaði til Ágústu dóttur minnar á Sevogsgrunn. Harpa var lasin og Heiðar og Svava voru að hjálpa Lindu og Andra á Laugarnesveginum. Eins og stundum gerist þá versnaði veðrið og Ágústa keyrði mig inn að Toppstöð að sækja bílinn.
Svo er búið að vera hefðbundið föstudagskvöld með kjúkling og sjónvarpsáhorf.

---

I dag er det nøjagtigt 32 år siden jeg brækkede mit ben i glat føre på Isafjord. Det var et slemt brud på begge skindeben og jeg var stadig haltene da jeg humpede ombord på et af Eimskips fartøjer, Úðafoss. Det var i 1976 og på mit første år som lærer på Teknisk skole i byen Isafjord på Islands nordvestkyst.
Jeg var til justering af luftpuderne på den livsfarlige Nissan Navara i formidags og håber at den ikke længere er livsfarlig. Ved firetiden kørte jeg et stykke ned mod byen og parkerede bilen og gik de 6 km ned til min datter Ágústa. Harpa var syg, men Heiðar og Svava var ovre at hjælpe Linda og Andri i den nye lejlighed. Da jeg ville gå igen var det blevet blæsene og koldt så Ágústa tilbød ar køre mig tilbage.
I aften har jeg spist kylling som jeg jo plejer at gøre en fredag aften.