Það er svolítið erfitt að komast af stað með að skrifa þegar svona langt er um liðið. Ég hef látið gítarinn ganga fyrir að undanförnu og eytt mörgum kvöldstundum við að spila og syngja gömul og góð dægurlög.
Annars hefur lífið gengið sinn vanagang með söngæfingar, hjólreiðaferðir, heimsóknir til barna minna og að sinna móðubróður minn Bjarna.
Í dag var ég svo, ásamt um eitt þúsund aðrir að kveðja góðan dreng , velunnara og stuðningsmann Lansvirkjunarkórsins til 17 ára, en hann lést langt fyrir aldur fram þann 1. nóvember eftir erfiða baráttu við krabbamein. Blessuð sé minning Hjartar Þórs Gunnarsonar og megi guð styrkja Kristínu konu hans og fjölskyldu á þessum erfiðu tímum.

---

Det er lidt svært at starte med at skrive når der er gået så lang tid. Jeg har brugt min tid til at øve mig på at spille og synge gamle slagere på min guitar.
Ellers har livet gået sin vane gang med korøvelser, cykleture, besøge mine børn og tage mig af min morbror Bjarni.
I dag var jeg med til at sige farvel til en af mit kors trofaste tilhængere, hvis kone har sunget sammen med mig i koret i 17 år. der var næsten tusinde mennesker til begravelsen.
Nu er jeg kommet i gang og håber at jeg får skrevet lidt oftere.