Nú fer að styttast í starfslok hjá mér og er þá ekki tilvalið að rifja starfsferilinn upp og fara að skipuleggja líf sitt upp á nýtt við nýjar aðstæður.
Fyrsta launaða starf mitt hófst þegar ég var 12 ára, en þá gerðist ég sendill hjá rakara á Vesterfælledvej í Kaupmannahöfn. Starfið fólst í því að fara í sendiferðir fyrir hann alla virka daga, kaupa í matinn, endurnýja happdrætti og bara allt milli himins og jarðar. Launin voru ein dönsk króna á dag og til að hafa einhvern samanburð þá var hægt að kaupa 4 pylsur með brauði fyrir þá upphæð. Ef mörg verkefni voru á dagskrá voru launin hækkuð í 2 krónur. Samhliða þesu starfi var ég sendill í bakaríi á sunnudagsmorgnum og byrjaði klukkan 0500 að færa Kaupmannahafnarbúum nýbakað "Morgenbröd" og fyrir þetta 3gja klst. starf voru greiddar 5 danskar krónur.
Þegar fjölskyldan fluttist til Vestmannaeyja 1959 fór ég, þá 13 ára, að slíta humar í Ísfélaginu og seinna í allskonar fiskvinnslu, flökun, aðgerð, tækjavinnu, útskipun ofl.
Snemma fór sjórinn og ævintýramennskan þar að toga í mig og ég fór í mína fyrstu sjóferð á strandferðaskipinu M/S Esju um áramót 1959/60 þá tæplega 15 ár gamall. Á þessum árum var ég messagutti, kokkur og hjálpakokkur á ýmsum bátum og farskipum. Um tíma vann ég sem afgreiðslumaður í verslun móðursystur minnar, Ingrid Sigfússon,  Brynjúfsbúð í Vestmannaeyjum. Já og ekki má gleyma því að ég var söngvari og gítarleikari í hljómsveitinni SÓ og Atli í heilt ár þar sem við vorum fastráðnir í Alþýðuhúsinu í Eyjum.
Þegar ég var 18 ára hóf ég nám í bifvélavirkjun hjá Skeljungi í Skerjafirði, en lauk aldrei námi vegna ótta við íslenskuna í Iðnskólanum. Ég byrjaði líka að læra til þjóns í Klúbbnum en vegna áfengishneigð mína varð ég að hætta því námi líka.Þótti samt efnilegur í því starfi.

Þegar ég var tvítugur fór ég í meiraprófið og í framhaldinu að keyra leigubíla hjá Steindóri og BSR, en 1968 fór ég sem 2. vélstjóri á handfæraveiðar á M/B Ásbirni RE og þar kviknaði áhuginn á því starfi sem ég átti svo eftir að sinna í 43 ár.
Ég hóf nám í Vélskóla Íslands um haustið 1968 og lauk prófi úr 4. stigi 1974. Á milli bekkja og í tveggja ára hléi vann ég sem vélstjóri á bátum frá Ísafirði og eitt ár í glerverksmiðju í Korsör í Danmörku.
Að námi loknu var ég vélstjóri á B/V Guðbjarti ÍS í tæp tvö ár en þá fór ég að kenna í Iðnskóla Ísafjarðar og sinnti því starfi í 3 ár og er það skemmtilegasta starf sem ég hef sinnt. Vegna eftirágreidda skatta varð ég að afla meiri tekna en kennarastarfið bauð upp á og stofnaði því fyrirtæki sem hreinsaði og stillti miðstöðvakatla á Ísafirði og nágrenni í 3 ár. Í sumarleyfum þessi ár leysti ég af sem vélstjóri á skipum Eimskipafélags Íslands og 1978 var ég fastráðinn vélstjóri hjá Óskabarni þjóðarinnar.
Til að geta verið yfirvélstjóri á stórum fragtskipum þarf að vera með full réttindi sem vélfræðingur og til að öðlast þau fór ég að læra vélvirkjun á verkstæðinu "Björn og Halldór" í Reykjavík og lauk sveinsprófi 1981. Ég var á Fossunum í samtals 10 ár og síðan yfirvélstjóri á M/S Selnesi í 3 ár og þar með lauk minni sjómennsku um haustið 1990.
 Eftir áramót 1990/1991 fór ég að vinna sem skilvindusérfræðingur í Landssmiðjunni þangað til ég réðist til Landsvirjunar 1. september 1991 þar sem ég hef starfað síðan eða í rúm 20 ár sem fyrsti vélfræðingur í Gasaflsstöðinni í Straumsvík.
Þessi upptalning var nú aðeins lengri en ég hafði ímyndað mér, en gaman fyrir mig (og kanski fleirum) að lesa og rifja upp.

Þegar ég lýk störfum fyrir Landsvirkjun 1. maí 2012 þarf ég að fara að skipuleggja líf mitt upp á nýtt og gaman verður að hafa nægan tíma til að stunda öll áhugamálin og að sumri til gæti maður ímyndað sér daginn svona: Vakna að morgni, þegar mér sýnist, borða morgunmat í rólegheitum, lesa blöðin yfir kaffisopa, hjóla á golfvöllinn minn hjá GKG með nýju Golf/hjólakerruna og spila amk 18 holur í góðum félagsskap. Hjóla svo heim og fá mér hádegissnarl og miðdegisblund og fara svo í langa hjólaferð, heimsækja börnin og barnabörnin og enda svo í Salalauginni, synda smá og slaka á í heita pottinum. Elda svo góðan kvöldverð, horfa á sjónvarpið eða æfa mig á gítarnum eða í spænskunni. Þegar hausta fer hefst svo kórsöngurinn, dansinn og tungumálakennslan og ég yrði ekki hissa ef ég mundi fara í golfferðir vor og haust til Spánar.
Svona getur lífið verið skemmtilegt hjá löggilltu gamalmenni ef heilsa og fjárhagur leyfir.


Nu hvor jeg snart holder op med at arbejde er det måske passende at skrive lidt om min arbejdskariere og om at planlægge mit nye liv som pensionist.
Min förste lönnede stilling var som bud hos en frisör på Vesterfælledvej i Köbenhavn. Jeg gik ærinder for ham efter skoletid og fik én krone i lön, men hvis det tog lang tid fik jeg to kroner. Jeg havde også et job hos bageren söndag morgen hvor jeg bragte morgenbröd ud for 5 kroner for 3 timers arbejde.
Da familien flyttede til Vestmannaöerne i 1959 startede jeg i fiskefabrikken med forskelligt arbejde. Jeg fik dog hurtigt lyst til at pröve sömandsjobbet og da jeg var 14 år var jeg på mit förste togt som hjælpekok på et passagerskib og de næste år var jeg hjælpekok, kok og messegut på flere både og skibe. Jeg havde også et job i min moster Ingrids butik i Vestmannaöerne. Jeg startede også som elev til bilmekaniker hos et olieselskab men da jeg var bange for det islandske fag kom jeg ikke videre med det. Jeg blev også tjenerelev på en flot restaurant i Reykjavik men det gik ikke, jeg var for glad for al den alkohol det medförte.
 Da jeg fyldte 20 år tog jeg det store körekort og körte taxa et par år för jeg ved et tilfælde kom om bord på en fiskekutter som 2. maskinmester. Det var så starten til det job jeg har udfört i over 40 år. Jeg startede i Maskinmesterskolen 1968 og sluttede i 1974 efter to års pause hvor jeg var maskinmester på fiskekuttere fra Isafjord og jeg arbejdede også et år hos Scanglas i Korsör.
Da jeg var færdig med skolen var jeg maskinmester i to år på en hæktrawler og 1975 startede jeg som lærer ved den tekniske skole på Isafjord hvor jeg var i 3 år og havde job på fragtskibe i sommerferierne. Mens jeg var lærer blev jeg nöd til at tjene flere penge end lærerlönnen gav så jeg opettede et firma der justerede og rensede oliefyr.1978 fik jeg fast ansættelse hos det störste rederi på Island, Eimskipafélag Íslands, hvor jeg var i 10 år på forkellige skibe og derefter var jeg maskinchef i 3 år på det 5000 tons store skib M/S Selnes. Jeg gik i land om efteråret 190 og startede som centrifugespecialist hos Landssmiðjan indtil jeg fik en maskinchefstilling hos Landsvirjun hvor jeg nu har arbejdet i over 20 år. Jeg slutter på det jog den 1. maj 2012.
Nu er jeg ved at planlægge mit liv når jeg holder op med at arbejde og skal være pensionist. En sommerdag kunne tænkes at foregåa sådan her: Jeg står op når det passer mig, spiser morgenmad og drikker kaffe i fred og ro mens jeg læser morgenavisen. Senere cykler jeg med min cykletrolley til golfklubben og spiller mindst 18 huller golf för jeg cykler hjem og spiser frokost og en middagslur. Derefter cykler jeg en leng tur og besöger mine börn og börnebörn. Så griller leg nogle kyllingelår, ser lidt TV eller över mig på guitaren eller læser spansklektier. Når det så bliver efterår smutter jeg et par uger til spanien at spille golf og når jeg kommer hjem er mit kor startet og jeg går til dans igen. Det kan da også være at der bliver tid til et par vinteruger i Florida :) og en forårsgolftur til Spanien.
Som I kan se bliver det ikke kedeligt at blive pensionist så længe man er rask g ökonomien er i orden.

       "En lille korhistorie fra Kongens Köbenhavn"  

                                1. - 8. júní  1998

 

 

Ekki var laust við að heilagur andi svifi yfir Reykjanesskaganum um hádegisbil 1. júní  eða á

2. dag hvítasunnu þegar Landsvirkjunarkórinn og fylgifiskar hans lögðu af stað í sína fyrstu utanlandsreisu, til að syngja fyrir "danskinn", heimsækja orkufyrirtæki og taka þátt í kóramóti í Ballerup.

 

Mikil spenna lá í loftinu í flugstöð Leifs, allir voru á ferð og flugi að ná sér í hin ýmsu tól og tæki, vellyktandi og alls kyns góðgæti,  sem er aldeilis nauðsynlegt í svona ferð, til að allt gangi upp.

 

Að íslenskum tíma 13:45 komust söngfuglarnir í loftið og nú voru allir orðnir slakir og brosleitir enda búnir að fá sér einn öl eða kaffisopa fyrir flugtakið.  Allir voru sem sagt til í slaginn sem framundan var næstu vikuna. 

 

Mjúk lending á Kastrup að ísl. tíma 16:50.  Holgeir hinn danski sem átti að sjá um flutninga kórsins sveik lit og sendi eftir hópnum tveggja hæða far frá Östervangs Turistfart, enda bilaði það fljótlega eftir að lagt var af stað inn til Köben.  Einhver hélt því fram að þetta væri með ráðum gert til að kórinn gæti æft sig í götusöng, enda ekkert annað þarfara að gera meðan beðið var annarrar rútu.  Rosknar konur fylgdust með úr gluggum og af svölum í kring og hlýddu á englaraddirnar og virtust glaðar með þessa óvæntu uppákomuna.

 

Um níuleytið komst kórinn á hótelið, sem bar það virðulega nafn Copenhagen Star staðsett á "besta" stað í borginni, þó næsta umhverfi væri kannski ekkert sérlega heillandi að allra dómi.  Kvöldinu eyddi fólk í að fá sér eitthvað í svanginn og í rölt um kring, allt rólegt og yfirvegað.  Háttumál á guðlegum tíma, enda langur og erfiður dagur framundan.

 

2. júní

 

Kjarngóður morgunverður að hætti Dana í býtið og síðan lagt af stað til Hróarskeldu, auðvitað í tveggja hæða rútu kl. 10.00.  Kórinn æfði í hliðarsal dómkirkjunnar frægu og síðan var gerð tilraun til að syngja Ave Verum Corpus inni í kirkjunni.  Því miður voru þá nokkrir félaganna stungnir af til að fá sér pylsur,  því þetta var ekki fyrirfram ákveðið, og tókst söngurinn því ekki alveg nógu vel að dómi kórstjórans.  Sem betur fer voru fáir að hlusta. Meðan þessu fór fram fóru aðdáendur kórsins, sem gengu undir nafninu "kórbullurnar" í byen og kynntu sér krár og skóbúðir.

 

Frá Hróarskeldu hélt hópurinn til Skælskör, sem er lítill fallegur bær á suð-vestur Sjálandi og gengur undir nafninu Solskinsbyen því þar mælast flestar sólskinsstundir í Danmörku.  Haldið var rakleitt að íbúðaheimili eldri borgara og þar söng kórinn við góðar undirtektir íbúa og starfsfólks og þáði kórinn þar veitingar að söng loknum.  Mjög gaman var að hlýða á kór aldraðra kvenna sem söng svo fyrir okkur af sannri gleði og innlifun.  Í kórnum var móðir Atla Ágústssonar, formanns kórsins, en hún hefur lengi búið í Danmörku, er af íslensku bergi brotin og talar góða íslensku.  Þessi fallega, háaldraða kona var bæði glöð og hrærð yfir því að fá þennan íslenska kór í heimsókn í Sólskinsbæinn.

Veðrið lék við okkur, sól og blíða og þessu næst hélt hluti hópsins í skoðunarferð að nýju brúnni yfir Stórabelti, sem átti að opna með konunglegri viðhöfn nokkrum dögum síðar. Þeir værukæru röltu hins vegar í bæinn í blíðunni og skoðuðu sig þar um og kýldu vömbina.

Um kvöldið hélt kórinn auglýsta tónleika í kirkjunni í Sólskinsbænum á vegum Norræna félagsins.  Tónleikarnir voru vel sóttir og vakti það undrun okkar að sjá marga frá heimili eldri borgara, sem verið höfðu með okkur fyrr um daginn.  Kórinn og einsöngvararnir Þuríður og Þorgeir ásamt undirleikurunum Kolbrúnu, Guðna og Baldri stóðu sig með prýði við agaða stjórn Páls Helgasonar, kórstjóra og hljómburðurinn var sérlega góður í þessari gömlu og fallegu kirkju.  Þetta var sannarlega skemmtilegur og vel heppnaður dagur sem endaði með samsæti í boði Norræna félagsins, þar sem boðið var upp á brauð og öl að dönskum hættti, með tilheyrandi þakkarræðum á báða bóga.  Sæll og ánægður hópur kom til baka um miðnættið, feginn að komast til hvílu.

 

3. júní

 

Á slaginu 8:14 var haldið af stað í heimsókn í dönsku "Orkustofnunina" eða Energystirelsen í Kaupmannahöfn.  Fyrirtækið Köbenhavns Belysningsvæsen sendi rútu eftir okkur á hótelið,  ásamt leiðsögumönnum, þeim Knud...... og Ole Bilde, sem fræddu okkur um merkar byggingar og fleira sem fyrir augu bar á leiðinni.  Hjá Energystirelsen byrjuðum við á að næra okkur á kaffi og vínarbrauðum og síðan var lagið tekið við góðar undirtektir starfsfólksins.  Gísli Gíslason var þessu næst með stutta kynningu á starfsemi Landsvirkjunar áður en við fórum í fylgd Knuds og Ole  í gönguferð um Löngulínu til fundar við litlu hafmeyjuna.  Erla Guðmundsdóttir átti einmitt afmæli þennan dag og þótti því tilhlýðilegt að syngja fyrir hana afmælissönginn hjá hafmeynni og sáum við ekki betur en hún felldi tár af óvæntum fögnuði undir dökkum gleraugunum.  Nú fórum við á vit Margrétar Þórhildar, sem nýverið hafði verið í heimsókn á Íslandi.  Okkur er hlýtt til Þórhildar, því hún er nú eina íslenska prinsessan sem við höfum átt og vonuðum við því heitt og innilega að hún væri heimavið og kæmi út að veifa, en sú von brást þrátt fyrir að kórinn tæki lagið á torginu í Amalíenborg. 

 

Næst á dagskrá var heimsókn út á Amager í Amagerværket, sem er nýjasta og stærsta orkuver í Kaupmannahöfn og framleiðir raforku með kolum og rekur fjarvarmaveitu.  Þar var okkur kynnt öll starfsemin, sem er nokkuð fjarri þeirri sem fram fer hjá LV.  Eftir hádegi var okkur boðið í "frokost" sem var glæsilegt smurt brauð og öl.  Já þeir eru gestrisnir Danir og veitandi, við vorum sífellt að næra okkur allan túrinn. Síðan var farið með okkur upp á þak til að skoða umhverfið og útsýnið yfir Eyrarsundið og borgina, það var stórkostlegt.

 

Næst var haldið til höfuðstöðva gestgjafa okkar hjá Köbenhavns Belysningsvæsen, sem er staðsett í hjarta Kaupmannahafnar.  Þar var okkur tekið með kostum og kynjum í glæsilegum móttökusal fyrirtækisins.  Er inn kom rákum við fyrst af öllu augun í eina heljarstóra bjórdælu,

úr messing, á miðju gólfi og skipti það engum togum að það var strax byrjað að dæla í glösin.  Við urðum nú hálf vandræðaleg, því kórinn átti að syngja sameiginlega með karla- og kvenna- kórum þeirra Belysningsmanna.  Það eru nefnilega óskráðar reglur á Íslandi "að eftir einn ei syngi neinn", þ.e.a.s. ef  sungið er í kór fyrir áheyrendur.  Merkilegt,  eins og við Íslendingar teljumst nú óöguð í drykkjunni að  Danir skuli slá okkur út í þessu.  Þeim þótti greinilega ekkert tiltökumál að fá sér öl þótt þeir ættu að syngja fyrir okkur.  Þarna var virkilega glatt á hjalla og skemmtilegt og kórarnir sungu fyrst hver fyrir sig og síðan allir saman.  Kórarnir stóðu sig með ágætum, en ekki var þó laust við að "bullurnar" fengju kökk í hálsinn og tár í augnkrókana af stolti yfir sínum vel æfða kór, einsöngvurum, undirleikurum og stjórnanda.   Slegið var á létta strengi og ólíklegasta fólk fór að snakka dönsku, eftir að hafa farið nokkrar ferðir að dælunni góðu og auðvitað var endað með því að slá upp veislu með pinnamat, öli og léttvíni, ákaflega huggulegt í alla staði því  þannig er það víst ævinlega í Danmark, þeir kunna "at hygge sig". 

Það var bara verst að Hjörtur, bulla, sem kallaður var "upptakari kórsins"  var svo upptekinn við videovélina, sem hann réði sig á til að fá að koma með til Köben, að hann komst varla að dælunni fyrir annríki.  Teitið endaði svo með gjafaskiptum, bolum og geisladiskum og síðan

gengu kátir og hressir kórfélagar með bullurnar í eftirdragi  heim á hótel um kvöldmatarleytið og nú var kvöldið líka frjálst til hvers sem var.  Sumir fóru í Tívoli til að halda upp á afmæli og fá smá kikk í rússíbananum,  aðrir fóru leynt enda fer engum sögum af þeim hér.

 

4. júní

 

Enn vorum við snemma á ferðinni, eða klukkan rúmlega 8, er við lögðum af stað til Ballerup að heimsækja fyrirtækið Elkraft.  Þar var allt sem fyrr í ferðinni,  vinsamlegar mótttökur í fallegu og nýtískulegu umhverfi og þeir fylgdu okkur enn þeir Knud og Ole, með sinn góða danska "humor".  Kórinn söng fyrir starfsmennina við góðan orðstí og vakti þjóðsöngurinn alveg sérstaka athygli.   Síðan var boðið í kaffi og vínarbrauð og eftir það skoðuðum við stjórnstöðina þeirra.  Öll vorum við leyst út með gjöfum, fallegum silkislæðum og ullartreflum áður en við kvöddum. 

 

Páll kórstjóri þakkaði kórnum fyrir góðan söng í Elkraft, er við komum í rútuna, en hann var orðinn svo vandlátur, síðan hann steig á danska grund, að hann bað bassana vinsamlegast að ræskja sig betur,  tenórana að gefa meiri styrk og ölturnar að taka betur á. Sóprönur fengu engar ábendingar frá stjóranum í þetta sinn.

 

Nú var ekið meðfram vatninu Furesöen, um sérlega fallegt skógi og blómum vaxið svæði og veðrið lék svo sannarlega við okkur.  Þarna við vatnið stendur forsætisráðherrabústaður Dana.

 

Ekki var lengi hvíld því nú fórum við að heimsækja Pihl & Sön, verktakafyrirtæki sem lengi hefur unnið að virkjunarframkvæmdum á Íslandi og haft mikil og góð samskipti við Landsvirkjun.  Þetta er sérstaklega nýtískulega hannað húsnæði, hátt til lofts, allt úr steini, stáli og gleri og mest í gráum lit, dálítið hart og kuldalegt við fyrstu sýn, en venst áreiðanlega vel.  Þarna var hljómurinn eins og í bestu kirkju og söngur kórs og einsöngvara vakti fögnuð og hrærði hjörtu Íslendinganna sem starfa hjá fyrirtækinu, en þeir eru nokkuð margir.  Fjölbreyttur hádegisverður af bestu gerð var í boði að söng loknum og forstjórinn og Íslandsvinurinn Sören Langvad þakkaði fyrir sig og sína og lét í ljósi sérstaka ánægju með heimsóknina og Atli formaður kórsins galt í sömu mynt  fyrir hönd kórsins.

 

Nú var gert hlé á dagskránni góðu og flestir héldu inn til Köben með lest til að komast á "Strauið" þetta var að verða nokkuð ískyggilegt, enginn tími hafði gefist fram að þessu til búðarráps.  Allir í góðu stuði, sungið  var og trallað í lestinni.  Nokkrir héldu í Dyrhavsbakken og fóru þar rúnt í ýmsum glæfratækjum.  Um kvöldið átu þeir sem ekki voru gengnir upp að hnjám heimsins bestu nautasteikur eða kínverskan mat og nutu lífsins vel, hinir fengu sér bara pylsur og hamborgara og skjögruðu síðan heim á hótel.  Þar hóf Badda, kona kórstjórans, að flytja óborganlega brandara úr sínum eigin brandarabanka  svo hlátrasköllin ómuðu um ganga.   Næturvörðurinn setti ofan í við okkur eins og óþekka krakka en við gátum ekki hætt að hlæja fyrr en við vorum komin með verki í  kvið og drifum okkur loks í bælið.  Það eina sem skyggði á þennan góða dag var að yngsti maðurinn í kórnum, Baldur Sigurðsson var rændur sínu reiðufé af herbergi sínu.

 

 

 

 

5. júní

 

Dýrðardagur,  þjóðhátíðardagur Dana, búðir lokaðar og við gátum lúrt aðeins lengur og slappað af eftir stranga undanfarna daga.  Frí áttum við  til kl. 16:30. 

Veðrið gott og margir fóru á Strauið til að skoða stemninguna og drekka "sódavatn" í sólinni.   Merkilegt fannst okkur að engin teikn sáust um að það væri þjóðhátíð í borginni, hvergi var flaggað hvað þá að lúðrablástur hljómaði um stræti.   Ja, þetta þætti nú þunnur þrettándi heima, engin spariföt né þjóðlegheit í gangi hjá frændum vorum Dönum.

 

Lagt í hann til Ballerup um fimmleytið allir voru í sínu fínasta pússi, bláu kjólunum og smokingunum nýju.   Kóramót fór fram í bænum þessa dagana 2.-5. júní  og Landsvirkjunarkórinn átti að syngja á  tónleikum í  kirkjunni í Skovlunde kl. 19:30 um kvöldið, ásamt nokkrum dönskum kórum.   Kórinn fór strax til kirkju að æfa, en bullurnar héldu fljótlega á næsta vertshús meðan þær biðu þess að englaraddirnar hæfu upp raust sína.

 

Tónleikarnir voru mjög skemmtilegir, vandaðir og vel heppnaðir.  Gestgjafar okkar frá Tryg Baltica kórnum sungu við stjórn Ulriks Soelberg og Landsvirkjunarkórinn söng nokkkur lög ásamt einsöngvurunum, Þuríði og Þorgeiri við mjög góðar undirtektir.  Nokkrir Íslendingar sóttu tónleikana, m.a. frændfólk Gísla Gíslasonar og var það sérlega ánægt  með sönginn. 

 

Aðrir kórar voru: Skovlunde koret, Musica Viva, Amacantus og Vestegnens Musikhöjskoles Kor.  Stjórnendur voru Silvia Berg og Bente Hanke.  Einsöngvarar voru Kirsten Schultz Hansen, sópran og Elisabet Hanke, alt.  Þær sungu báðar mjög  fallega.  Þessir kórar fluttu Gloriu Vivaldis glæsilega, ásamt einsöngvurum og hljómsveit.

 

Allir kórarnir stóðu sig með prýði þetta kvöld og það var glaður hópur sem gekk út úr kirkjunni og fór til gestgjafanna í Tryg Baltica húsinu, að tónleikum loknum.  Hjá þessu tryggingafyrirtæki  starfa alls  um 3000 manns, þar af um 1800 í Ballerup (Skovlunde).  Samt eiga þeir í erfiðleikum með að ná fólki í kórinn, sem er nú aðeins 25 manna blandaður kór.  Danir eru áreiðanlega ekki jafn söngelskir og við.  Það lá nú við að við fengjum víðáttubrjálæði yfir flottheitunum er við gengum inn í húsið og matsalinn þeirra, þar sem okkur var haldin dýrindis veisla með mat og drykk, eins og hver gat í sig troðið.  Léttleikinn ríkti þetta kvöld,  kórarnir sungu á víxl og gerðu að gamni sínu og blönduðu geði á dönsku.  Heim var svo haldið undir miðnætti og kom þá andinn yfir menn og fauk í kviðlingum.  Örn Arason, fyrrverandi formaður kórsins,  hafði lent í hremmingum og verið rændur peningapung sínum. Menn vildu meina að við þetta hefði hann misst sexapíl. 

 

Örn lét þá þessa fjúka:

 

Áður ég vakti eftirtekt

íturvaxinn niður.

Nú er horfið Norðurland

nú þykir stúlkum miður.

 

Þá kvað Þorgeir:  (í píslarsögustíl)

 

Rændur var og ruplaður

rifinn bæði og stunginn.

Hæddur var og hnuplaður

þeir hirt´af honum punginn

 

Örn svaraði þá tenórnum um hæl:

 

Þeir ganga um og gefa ráð              Ég segi fyrir sjálfan mig

göfugir og glaðir.                              sem ekkert hef að fela.

Tenórar í húð og hár                                   Þeir yrkja helst um aðra en sig

hæfilega graðir.                                sem engu er af að stela.

 

Sigurður Arnalds kom þá Þorgeiri vini sínum til hjálpar, er hann varð orðlaus:

 

Í makindum lá sá magri sveinn

mettur og vel útsunginn.

Huldumaður hyskinn einn

hirti þá af honum punginn.

 

Meira frá Sigga Arnalds á öðrum nótum:

 

Bjarta von í brjósti mér el

om Ballerupsang som torden.

Stala-kórinn stendur sig vel

og stemmerne, de er i orden.

 

Þegar Páll kórstjóri heyrði talað um "stemmerne" gekk hann niður tröppurnar í rútunni og ætlaði að segja eitthvað en þá virtist andinn koma yfir Þorgeir á ný,  sýndist kominn í nýjan hugarheim við ljóðið góða "Svantes lykkelige dag" um hana nöktu Nínu, sem kórinn var búinn að syngja oft í ferðinni, á dönsku,  við góðar undirtektir.

 

Nu kommer Palle ned

nakinn að gömlum "seð".

Badda er gäet i bad

og það verður at have það.

 

Með þessum leirburði endaði þessi fjörugi kveðskapur kappanna enda löngu komin háttatími

fyrir flesta, eftir mjög viðburðaríkan þjóðhátíðardag.

 

6. júní

 

Ekki var allt búið enn, kl. 11 var ekið til Ballerup þar sem kórinn hugðist taka lagið í tveim verslunarmiðstöðvum.  Sumar bullurnar ákváðu nú að vera heima við og kanna verðlagið í leðurbúðum og öðrum álíka, sem reyndist allt of hagstætt fyrir suma. Áður hafði verið meiningin að allir kórarnir á mótinu hittust með áherslunni  "Byen synger"og syngju á götum úti og í ýmsum stofnunum,  en það hafði víst reynst erfitt að ná dönsku kórunum saman snemma á laugardegi og það var því blásið af.  Allir voru nú klæddir dökkbláu, merktu LV-bolunum með slagorðinu " Ren energi fra Island"  og allt var líka á léttum nótum þennan morgun.  Sungin voru léttari lögin af prógramminu og spilað var undir á nikkuna, meira að segja var sporið tekið í lokin.  Áheyrendur létu í ljósi hrifningu og spurðu hvort þetta væri "frægur kór" á Íslandi.  Við játuðum því auðvitað! 

Eftir þessa góðu uppákomu var gert hlé á söng og tralli til kl. 17:30.

 

                 --------------

 

Kvöldið var ungt og áfram var haldið á sömu braut, nú var það ekki minna en "Galakonsert" sem hefjast átti  um sjöleytið í Baltoppen, samkomuhúsi í Ballerup.  Þarna hittust allir kórarnir, sem tekið höfðu þátt í kóramótinu og sungu, hver fyrir sig og síðan mynduðu þeir einn risastóran kór og sungu saman.  Það tókst alveg þokkalega en synd var hvað hljómburðurinn var slæmur í þessu húsi.  Kórbullurnar voru enn sem fyrr að rifna úr monti yfir sínum söngvurum, undirleikurum og stjórnanda.  "GÓÐIR"

 

Ekki gleymdist að næra sig vel á mat og drykk þetta kvöld, fremur en hin fyrri og síðan var slúttað með því að hljómsveitin og söngsveitin Showsingers steig á svið og spilaði og söng af miklu fjöri.  Við dönsuðum dulítið, en nú komu Danirnir okkur enn á óvart, ótrúlegt, við vorum hressari í dansinum en þeir.  Haldið heim á leið um miðnætti eftir góðan dag og þá tók næturlífið við hjá þeim sem enn höfðu þrek til að ræskja sig og gefa í.  Auðvitað fóru englabörnin inn að sofa, en bullurnar héldu flestar út í nóttina með leiðsögn "gamalla" dansklærðra verkfræðinga, sem sögðust sko vita um "Nelluna" og aðra góða pöbba fyrir íslenska næturgöltrara.  Pöbbaleitin gerðist löng og ströng og nú var líka farið að rigna og sumir urðu þá dálítið pirraðir og drifu sig heim.  Fáir pöbbar reyndust nógu rúmgóðir fyrir hópinn, en fyrir rest létum við samt slag standa og tróðum okkur inn á einn góðan með lifandi músik, enda orðin þyrst á göngunni og nú mátti alls ekki missa af neinu, bara einn dagur eftir.

Þar sem formlegri kórdagskrá var nú alveg lokið var þetta mjög afslappaður selskapur og ágætur fyrir svefninn.

 

 

7. júni

 

Sunnudagur til sælu.  Allir "fyr og flamme" veðrið gott 18¨° hiti.  Fólk grúppaði sig í frokost, sumir fóru út að hjóla, aðrir fóru í Kristjaníu að skoða gömlu hippana og hassið.   Um kvöldið var hópast á steikhúsið góða, þar sem himnesku nautasteikurnar fengust og síðan endað með stæl á Barónum og Barónessum eða í Tívolí.  Næstum allir stilltir og komnir heim um miðnætti.

 

8. júní

 

Mánudagur og allar búðir opnar.  Mikil spenna hjá öðru kyninu í morgunmatnum, hvar fékkstu brúna leðurjakkann með skinninu?  Rosalega var hann smart!  Þetta er miklu ódýrara en heima.  Nú voru góð ráð dýr, drífa sig út að versla, kannski  missum við  af einhverju. 

Hitt kynið lét sér fátt um finnast og át sína spægipylsu í rólegheitunum.

 

Út úr herbergjum um hádegi, dót í geymslu, farið á Strikið á síðasta sjens. 

Kastrup flugvöllur seinnipartinn, öllu lokið, nei! fríhöfnin er eftir.

Ostur, partýskinka, spægipylsa, lifrarkæfa, postulín, hvar endar þetta? 

Flugvél kallar og ég sem ætlaði að fá mér öl fyrir flugtakið, skítt með það, hlaupa í vélina. 

Alltaf jafn gott að setjast og vera á leiðinni heim, alveg sama hve ferðin var annars góð, slökun,  kaffi og koníak eftir matinn.  

 

Lending! Fríhöfn! Machintos! After Eight! Toblerone! Bailys! Grand! Koníak!

Alltaf sama sagan.  Bruðl!

Það er bara svo ljúft að eiga eitthvað í pússinu, næst þegar koma gestir. 

 

Faðmlög, kossar, umm!!! frábært, búið!

----------------------------------------

 

 

P.S.   Að þessari litlu kórferðasögu lokinni vona ég að þið hafið haft örlítið gaman af lestrinum og að ég hafi engan sært eða móðgað.   Ekki getur skrásetjari látið undir höfuð leggjast að hrósa Atla, formanninum okkar, sem aðallega sá um að skipuleggja ferðina fyrir kórinn,  hann stóð sig frábærlega  og talaði líka svo góða  dönsku að hann var sko betri en Danirnir. 

Nú! er hann Hálfbauni?  Það hlaut að vera.  Ég hélt að hann hefði bara verið dönskukennari eins og Palli.

---------------------------

 

Ég held að á engan sé hallað þótt Atli og hans hjálparkokkar fái 9,5 fyrir frammistöðuna og þá óeigingjörnu vinnu sem í undirbúninginn var lögð, ég veit að það tók vikur og mánuði. 

 

Hafið öll hjartans þökk fyrir frábæra ferð og skemmtilegheit:  Formaður, stjórn, kór, stjórnandi, einsöngvarar, undirleikarar og síðast en ekki síst kórbullur, sem veittuð félögunum móralskan stuðning. 

Hér sannaðist það að þegar allir leggjast á eitt, gengur allt eins og í lygasögu.

 

Bara ein spurning!

 

Hvenær förum við aftur og hvert?

 

                                                                          

                                                                                      

Skrifað í ágúst 1998

Kristín V. Richardsdóttir.